Gauw weer door, helm op en scooteren maar. Er wacht nog veel meer en alles zien, dat lijkt onmogelijk. Want waar zijn toch die flamingo’s in die chique achtertuin en die bloemenmarkt op zondag, die bestaat geloof ik ook niet meer. Sommige dingen van het lijstje worden dus weggestreept, maar er komen er zoveel voor in de plaats – de ingetogen hippe straatjes van Solari, de biologische boerderij tussen de stadse huizen, de voetballende oma’s en de binnenplaatsen van de universiteit waar ooit het grote ziekenhuis was. De groene balkons, de aperitivo in iedere bar, de wapperende witte gordijnen in de nazomerwarmte, de koelte in de vele kerken, de parfumbar, de design bakker, de truc voor goedkope opera kaartjes, de roodgeblokte restaurants en de uberhippe conceptstores waar je tussen de pitpoezen van Monza zit te eten, de ronkende ferrari’s en de authentieke gele trammetjes. Er is meer dan genoeg Milaan om over te schrijven.

Met een gescheurde, bekladde plattegrond, schriftjes en een hoofd vol stappen we terug het vliegtuig in. Thuis wachten de verhalen van Marina, die in de lente al ging, en haar meer- dan-duizend foto’s die ze toen maakte. Milaan heeft zich zachtjes voor ons ontsloten, de straten voelen steeds bekender, de plekken steeds meer ‘door&door’. Dat wordt mede mogelijk gemaakt door het altijd-zo-thuis-mogen-zijn bij Tessa en Joost in hun heerlijke, hoge huis met al die luiken en door mijn eigen Italiaan van twee meter. Die de scooter het liefst niet had ingeleverd gisterochtend.

The post Even in Milaan appeared first on Saars Boekenplank.